Ağaç

Şu sıralar kendimi Avatar’daki ağaç gibi hissediyorum, belki de Game of Thrones’da duvarın ötesindeki Ak Ağaç olabilir? Hangisinin beni tanımladığını bilmesem de, bu aralar kendimi bir ağaca daha yakın hissediyorum.

Oysa senelerdir hareket halindeyim. Yılda 11 bin kilometreden fazla araba kullanıyorum, en az 3 ülkede bulunuyorum, işim icabı farklı milletlere mensup onlarca insanla tanışıyorum, kıtalararası çalışacak teknik sistemler kuruyorum ve fırsatını bulduğumda NBA yıldızlarıyla röportaj yapıyorum. Bir yandan yazıyorum, bir yandan da kardeşimle basketbol hakkında videolar çekiyorum.

Durmuyorum, belki de duramıyorum; fakat neden kendimi bir ağaç gibi hissediyorum?

Bir ağacın duruşunda, aceleye gelmeyen bir taraf var. Siyahlarım ve beyazlarım, grinin tonlarında buluşuyor. İnsanları ve onların yaşam mücadelelerini, ufak tefek şımarıklıklarıyla birlikte taşıdıkları çelişkileri de görüyorum.

Belki de sadece yaş alıyorum? Fakat kendimi ağaca benzetmem bir ağacın durağanlığındansa onun kök salmasından geliyor.

Son günlerde şuna takılıyorum: dünyayı büyük laflar, uzaktan çizilmiş planlar değil; o gün, o anda, orada bulunanlar kuruyor. Geri kalanı çoğu zaman sonradan uydurulmuş bir düzen hissi.

Hazır olmasam bile yola çıkabilmeyi öğreniyorum, daha doğrusu yola çıkmış olmayı, ona hazır olmaktan daha çok önemsiyorum.

Berlin’deki maçla ilgili notlarımı Kopenhag’da uçağın içinde toparladım. Bir sürü yazımı da ya Marmaray’da, ya metroda, ya da havalimanlarında yazıyorum. Dostoyevski romanlarını böyle mi yazıyordu bilmiyorum, nitekim ben de ne yeraltından notlarımı kaleme alıyorum, ne de Suç ve Ceza’yı yazıyorum; ancak bu hayatta dişe dokunur bir şeyler yapmak için topun önüme temiz bir şekilde düşmesini beklememem gerektiğini biliyorum.

Bir olaya ilk reaksiyon veren olmak; çoğu zaman onu sindirdikten sonra ele almaktan daha değerli. Bence içinde yaşadığımız dünya, bir gün daha iyisi olmayı vaat eden vasata sabredeni değil, yanlış da olsa momentumu arkasına alanı ödüllendiriyor.

Düşünmek evren kadar uçsuz bucaksız. Hal böyleyken fikirlerimi anlamlı bir noktaya bağlayamadığımda elimden çıkacak herhangi bir iş, tıpkı kopuk bir uçurtma gibi savruluyor.

Bazen mesele uçurtmayı havaya kaldırmak değil, ipin nerede tutulduğunu fark etmek gibi geliyor bana. Herkes göğe bakarken, biri ipi elinde tutuyor; rüzgârı o yaratmıyor ama nereye savrulacağını sessizce belirliyor. Uçurtma özgür sanılıyor, oysa kopmadığı sürece bir yere bağlı. Kopunca ise uçmuyor, sadece kayboluyor.

Belki de bu yüzden bazı insanlar ve anılar, hayatımızda ip gibi kalıyor. Sürekli gözümüzün önünde değiller ama elimizden bıraktığımız anda savrulduğumuzu hissediyoruz. Kimi yüzler, kimi cümleler, kimi sessiz anlar… Hepsi geçmişte kalmış gibi dursa da, yönümüzü hâlâ onlar belirliyor. İleri gittiğimizi sanırken, aslında neye bağlı kaldığımızı fark ediyoruz; ve insan bazen en çok, hâlâ bir şeye bağlı olduğunu anladığında sakinleşiyor.

Belki de kendimi bir ağaca benzetmem de eksik bir benzetmedir; çünkü insan ne kökleriyle tamamen yerindedir ne de dallarıyla bütünüyle özgür. Yürürken bağlı, dururken dağınık olabildiğim bu yerde, bir süre daha kalmak yeterli görünüyor.

Gerisi belki de, acele etmeyen bir başka güne kalmalı…